compromise

zelfstandig naamwoord
  1. Een overeenkomst waarbij beide partijen concessies doen om tot een oplossing te komen die voor alle betrokkenen acceptabel is. zelfstandig naamwoord
    Na lange onderhandelingen kwamen ze tot een compromis dat voor beide partijen bevredigend was.
    Het sluiten van een compromis kan soms betekenen dat je je eigen wensen moet aanpassen.
  2. Het proces van het sluiten van een overeenkomst door middel van wederzijdse concessies. werkwoord
    Ze moesten compromissen sluiten om het project op tijd af te krijgen.
    In een goede relatie moet je bereid zijn om compromissen te sluiten.

vertalingen

🇺🇸 Engels → compromise neuvottelut, muodollinen
🇪🇪 Estisch → kompromiss virallinen, juridinen ja yleiskielinen